shitonya.punt.nl
Place to let the madness out
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
 
Beste Lezers of toevallige voorbijgangers,
 
Ik ben absoluut geen voorstander van waardeloze, nietszeggende omschrijvingen, dus voor de verandering zal ik dus ook geen poging wagen om mijn weblog te omschrijven. Vorm je eigen mening  (indien je die hebt natuurlijk) en laat je interesse verwekken of verkrachten. Huil, schrik, walg, rook, lach, drink, denk, pis, bewonder, schijt, purgeer, adoreer, hou van me of haat me. Zolang ik iets in je losmaak, is mijn hersendiarree niet voor niets geweest en heb ik weer voldoende reden om niet voor vertraging te zorgen bij de NS.
 
Jawel, schrijven is dus mijn lust en mijn armzalige leven. Heb jij stom toevallig lust voor sporadisch of obsessief lezen? Of hou je gewoon van humor, filosofie, sarcasme,cynisme en absurdisme? ( Verdomd! Nu heb ik toch weer mijn weblog omschreven.) Dan ben je hier in het juiste hol en zul je je hier geen moment vervelen. Mocht je de verleiding echt niet kunnen weerstaan, kun je je mening bij elke log uitspuwen. Heb je verder nog persoonlijke vragen, suggesties, verzoeknummers, onzinnige klachten, bedreigingen, liefkozingen, voorstellen of potten goud die je kwijt wilt? Dan kun je me altijd per mail bereiken:
 
 
Wil je mij in je boekenkast hebben liggen? Klik dan op onderstaand boek (alleen te bestellen via freemusketeers) (Inhoud:Een verzameling blogs tussen 2001-2005 ongeveer) :
 
 
 
 
Wil je mij in je bed hebben liggen? Geef dan een tik tegen je hoofd.
 
 
Wist je dat Shit ook zo nu en dan columns instuurt op Columnx.nl? Klik op Wednesday hieronder om naar de site te gaan.
 
 
 
Shit gaat ook regelmatig naar de bioscoop onder het genot van een drankje met een pen die zij als dildo gebruikt. Haar geweldige recensie-orgasmes kun je nog wel hier in het archief teruglezen, maar helaas niet meer op webregio, omdat zij met deze rubriek gestopt zijn.
 

 
 
Wil je altijd op de hoogte worden gehouden van alle nieuwe logs? Vul dan nu je emailadres in bij ‘emailalerts’ hieronder.

 
Laatste reacties
Laatste artikelen

 

Het is tijd. Tijd? Waarvoor? Voor wie? Waarom? Shit, weet jij eigenlijk wel wat tijd is? Je komt immers vrijwel altijd te laat. Als er iemand anti de tijd is, ben jij het wel Shit. Je spuugt op de tijd, je vergeet de tijd, je verbrand de tijd, je sloopt de tijd en de tijd is de allerslechtste danspartner ooit, omdat hij nooit op hetzelfde tempo als jij danst.

Maar alle gekheid op een kaneelstokje. Het is echt wel tijd nu. Tijd om mezelf bijeen te rapen en weer te gaan strompelen zoals ik altijd al deed. Of, in het beste wonderlijke geval, gewoon gaan lopen, springen, huppelen, rennen met een grimas op mijn gelaat waar je spontaan de rillingen van krijgt.
Eerst maar eens mezelf zover krijgen dat ik niet meer als één of andere zwakzinnige autist in tweede persoon ga ratelen, omdat vanaf een afstand alles van binnen bijzonder weinig voor lijkt te stellen. Vanaf vogelvluchtperspectief lijken alle obstakeltjes, drempeltjes, probleempjes, verliezen, verloren oorlogen, verloren zielen, verloren vreugde en verloren herinneringen slechts uitgekauwde en vervolgens op de muur gesmeerde kaugomspuugsels.

Behalve autobanden en condooms, schijnen er nog veel meer vunzige dingen in kaugom te zitten. Een oude geliefde die je hart voor de tweede en laatste fatale keer uit je lijf trekt en voor je ogen aan stukken scheurt. Zonder poespas of konijnenpas of pedopas.
Geen maandenlange scheermesjes naar je hoofd die je al zouden kunnen waarschuwen voor een aanstormende dood. Geen geforceerde, ongemakkelijke, overdreven presentjes uit een overschot van schuldige liefde die je al zouden kunnen waarschuwen voor een aanstaande begrafenis van jezelf. Gewoon een eenvoudig schot in het hoofd en weg is de jarenlange roze bubbel weer. 

Schrijven zonder alcohol. Ik zal het geen mens aanraden. Dit gaat zo stroef dat ik bijna het angstaanjagende gevoel krijg dat een hersentumor mijn hoofd belaagt met kogels vol leegte. Ik mis oprecht de kogels vol woorden die het geweer van alcohol mij doorgaans geeft. 'Waarom zit je dan te janken Shit? Steek een fles wijn in dat pijpmondje van je en vergeet niet eerst de dop eraf te draaien.'
Omdat het verdomme tijd is! Ondanks de tijd en ik verre van vrienden zijn, moet ik op zijn minst proberen een vredespijp met die klootzak te roken. Anders beland mijn tere geest helemaal rap in niemandsland. En geen mens die daar levend gevonden wil worden, want als er verder niemand te bekennen is, dan verhang je je rap aan de dichtbij zijnste wilg.

Vele weken heb ik mezelf in die wilg gehouden. Nog niet eraan hangend, maar wel zittend op een comfortabel takje met af en toe een vogeltje hier en een eekhoorntje daar. Regelmatig een wijntje hier en een wijntje daar. De zon zien opkomen en weer ondergaan, daarna weer zien opkomen en vervolgens weer zien ondergaan, daarna weer zien opgaan en vervolgens toch maar zelf ten onder gaan.
Drinken, zeveren, roken, jammeren, lachen, spelen, vermijden, sporten, jagen, vluchten, wenen, herinneren, vergeten, voelen, niet voelen en alles waar ik nu even niet zo rap op kom. En als kers op de monchou ook nog eens een hoofd als een opgeblazene van de Notre Dame. Alle verstandskiesjes en meer laten trekken waardoor ik naast het mentale pijnlijke feestje, ook nog eens vele, vele dagen een hels pijnlijk fysiek feestje moest doorstaan. Vele mentale pijntjes, vele fysieke pijntjes, vele pillen, vele flessen wijn. Veel van alles, maar van binnen totaal leeg.

Na heel wijs geconcludeerd te hebben dat ik schrijven zonder alcohol zo aangenaam vind als een cactus in mijn endeldarm, wil ik hier zo snel mogelijk een einde aan maken. Als de cactus mijn kringspier heeft bereikt, is de schade niet meer te overzien.
Het is immers ook tijd. Alle stukken vleselijk hart heb ik aan de gieren gevoerd en heb een kleine steen weer terug in mijn lijf gepropt. Geen pijnlijke fratsen meer van dat orgaan. Hooguit pijnlijke fratsen van dat gezever in die tredmolen daar bovenop mijn nek. Welkom harteloze eekhoorntjes met eikels als emoties en vaarwel verleidelijke pauwen met messen als veren.

 



Reacties

 

Even geen woorden, dus dan maar een bijpassende lyric:

 "Take Me Home"

Wrapped up, so consumed by all this hurt
If you ask me, don't know where to start
Anger, love, confusion
Roads that go nowhere
I know that somewhere better
'Cause you always take me there

Came to you with a broken faith
Gave me more than a hand to hold
Caught before I hit the ground
Tell me I'm safe, you've got me now

Would you take the wheel
If I lose control?
If I'm lying here
Will you take me home?

Could you take care of a broken soul?
Will you hold me now?
Oh, will you take me home?
Oh, will you take me home?
Oh, will you take me home?
Oh, will you take me home?
Oh, will you take me home?

Hold the gun to my head, count 1, 2, 3
If it helps me walk away then it's what I need
Every minute gets easier
The more you talk to me
You rationalize my darkest thoughts
Yeah, you set them free

Came to you with a broken faith
Gave me more than a hand to hold
Caught before I hit the ground
Tell me I'm safe, you've got me now

Would you take the wheel
If I lose control?
If I'm lying here
Will you take me home?

Could you take care of a broken soul?
Oh, will you hold me now?
Oh, will you take me home?
Oh, will you take me home?
Oh, will you take me home?
Oh, will you take me home?

[3x]
You say space will make it better
And time will make it heal
I won't be lost forever
And soon I wouldn't feel
Like I'm haunted, oh, falling

Would you take the wheel
If I lose control?
If I'm lying here
Will you take me home?

Could you take care of a broken soul?
Oh, will you hold me now?
Oh, will you take me home?
Oh, will you take me home?
Oh, will you take me home?
Oh, will you take me home?
Oh, will you take me home, home?
Oh, will you take me home?
Oh, will you take me home?
 




Reacties

 

I've touched your passionate heart,
I've touched your wicked soul,
You made me feel loved,
You made me feel less lonely
You made empty to more whole

Do you remember those days
Where we talked for hours,
Laughed about all our wicked thoughts
Played games untill you cried inside

Lived in our special silly, loved bubble
Drank many nights because we both love the peace it brings
We kissed because love had began
That's probably the moment you began to run

Don't tell me you're gone
Don't tell me it's all over now
Don't you dare to be the ghost in my head
Who haunts me untill I feel completly dead
I don't wanna hurt no more
This is the end of all the pain I can consume
I hope I can finally set you free
Because I don't want to cry anymore

I loved the man I felt in love with
Funny, smart, creative, warm, good looking, sensitive, passionated, unique
I hated the man with the scars in the mirror
Unpredictable, stubborn, depressed, impulsive, fearfull, selfdestructive, self hatred
Scars so deep, I couldn't fix you no more
Addiction so hard, that no loved soul could help you
I gave you all my love, hoping you would be mine forever
but hel, I forgot, 'love is never enough'
Lots of promises and dreams, but you always ran back into the dark

How can I trust someone who is holding a gun
And is capable to shoot me at any time
I'm pretty tough, I'm not afraid of anyone
Except for you, my biggest fear
Because you're the killer of my heart
I still feel the bullits from last times
I can't get them out of me, how hard I try
If I only think of them.
My shattered heart begins to cry

Don't tell me you're gone
Don't tell me it's all over now
Don't you dare to be the ghost in my head
Who haunts me untill I feel completly dead
I don't wanna hurt no more
This is the end of all the pain I can consume
I hope I can finally set you free
Because I don't want to cry anymore

I hope I can finally set myself free
So I don't fall in love again
And never have to go through hell again when it's gone
Never again, never again

I hope one day you come back running
from that darkness that's surrounding you
That you finally can put the gun away,
and you will find someone that loves you like I do


You've made my shattered heart,
You've made my wicked soul more lost,
You've made me feel broken,
You've made me feel more lonely,
You have made whole into nothingness

I hope I can finally set myself free
So I don't fall in love again
And never have to go through hell again when it's gone
Never again, never again

 










Reacties

 

Verdomme! Verdomme, verdomme, verdomme en vervloekt! Krijgt ze weer een gilles de la Shitonya toeval? Jazeker en inderdaad. Dat is zo waar als dat ik hier zit. Zittende, voelende, als een emotionele kotsbak ga ik weer zitten schrijven als een roestende omafiets. Want laten we wel wezen: het schrijven, dat zit er gewoon echt niet meer in. Ik drink daarvoor te weinig en mentaal ben ik al minstens tien jaar afgestompt tot een oud hoopje dementie. Terug ontwikkeld tot een ongeboren baby, huilend in de baarmoeder van mijn verwarde geest.

Nuchter is het leven als een vastzittende stierenbal in mijn keel. Moeilijk te verteren, maar uiteindelijk komt het er wel door heen. En met alcohol? Praat er niet over! Maar lach erom, huil erover, struikel er per ongeluk over, maar praten? Neen, de pratende dronkaard is een doodgeboren baby die dus maar beter zwijgen kan.
Dus dan gaat de persoon hierboven genoemd maar schrijven, want schrijven, ja..wat de mond niet spreken kan, dat kotst het hart wel in je ogen uit. Daarom is het helemaal zo raar nog niet, dat ik liever de binnenkant van mijn eigen ogen zie, dan de miserie van een ander zijn ogen.

Martini, dat is wat mijn slokdarm naar binnen slurpt als water voor een uitgedroogde orka. Te lang ben ik inmiddels alweer te hard nuchter geweest. En waarvoor? Redenloos, het kwam er simpelweg niet van. En uiteraard een beetje ongezonde angst voor de gevolgen ervan. Een beetje krampen, een beetje misselijkheid, een beetje hoofdpijn, een beetje slaapgebrek en een beetje 'verdomme, wat mis ik jou! Waarom ben ik in godsnaam gaan drinken zonder liefde!?'

Ja, en als die angst mijn hoofd verlamt, dan kan er niets anders meer dan een ongeluk gebeuren. Mijn hart neemt mijn lichaam over en voor ik kan denken 'shit, vlucht!', kan ik eindigen in vunzige oorden, tussen vunzige schepsels, omringt door vunzige woorden, vunzige geuren, vunzige woorden. Kortom, allerlei vunzigheid wat mijn leven alleen maar meer vunzig kan maken. En dat wil ik helemaal niet! Ik ben dan wel complete chaos, maar ik ben geen vunzig ding wat op de vuilnisbelt hoort.

Bergen schijtklonters heb ik aan fysieke gevolgen, want pijn is geen vreemdeling van mij. Maar mentale gevolgen kunnen beter buiten de deur van m'n fragiele hartje blijven. Mede daardoor vermijd ik heel wijselijk mijn drankvoorraad en vunzige kroegen. Als iemand vraagt of ik gezellig mee ga naar een kroeg of andere bestemming waar alcohol wordt geschonken, schreeuw ik ook heel wijselijk doch hysterisch dat degene mijn middelvinger kan beffen tot degene zijn tong paars aan begint te lopen van de kou.
Uitzonderingen hier en daar weggelaten, ben ik over het algemeen al best een grote poos vrij nuchter kan ik eerlijk zeggen. Ook wanneer ik wel dronk, was ik verbazingwekkend en vervelend genoeg nog te nuchter om dingen te doen vergeten. Of mensen te doen vergeten. Of laten vergeten wie ik nu eigenlijk ben. Wie ik zou willen zijn. Wie ik niet meer kan zijn. Wie ik ben geweest. Waar ik ben geweest. Die dingen.

Ik lees bij vlagen wel eens een columnpje her en der in die krant of in dat tijdschrift of op de wc, maar waar ik het ook lees en van wie ik het ook lees, mijn dag wordt er nooit vrolijker van. Als ik kon huilen, zou ik ook werkelijk erom kunnen huilen. Als ik door het lezen ervan, zou kunnen schijten, zou het al een positief gevolg zijn. Maar niets daarvan. Het is één en al ellende en ik vrees dat het nooit beter zal worden met al die idioten die de pretentie hebben mooi, humoristisch of origineel te kunnen kotsen op papier. Dus ik hoop het spoedig weer te kunnen en willen doen. Laat mij maar de literaire boulimia patient zijn die ik ooit leek te zijn. Dit 'talent' is een vloek en een zegen, maar vooral mijn schrijfkanker in mijn hoofd.
 

 

Vele jaren geleden werd ik in de kroeg door kroeglotgenoten regelmatig nagedaan. Daar moet ik plotseling aan denken. Het ging zo ongeveer zo: 'hou op, hou op, hou op.op.op.op.op, hou op!'. Ik heb geen flauw benul meer van het hoe en waarom, ik herinner me enkel dat de melodie en tekst ongeveer 'zo' ging zoals zojuist beschreven.

Nu denk ik ook..hou op, hou op, hou op, op, op, op, op, hou op! Ik realiseer me dat ik dan ook beter naar mezelf moet gaan luisteren, want uiteraard is het mijn verstand die nu vals zit te zingen. Maar ik hou niet van mensen die zingen. Zingende mensen zijn impotente zakkenwassers. Laat ze lekker de pruim van hun grootmoeder wassen, maar ze moeten mijn gevoel met rust laten die zakken! Mijn gevoel is nu immers toch de ubermensch onder al mijn gedachtes. Die hoekt elke opkomende gedachte zo snel neer, dat je zo denken dat mijn gevoel een getalenteerd bokser was.

Voordeel is wel, dat mijn gevoel wel een beetje aan het wankelen dreigt te gaan, door het aantal pure martini's wat mijn darmen aanvalt. Na zo een lange wandeltocht in nuchtere toestand plus het feit dat mijn darmen nog weinig voedsel verteerd hebben, maakt dat mijn emotionele circus nog alle ruimte en tijd krijgt om allerlei rare capriolen uit te halen in mijn brein. Paarden beginnen te praten, clowns beginnen te huilen en vuurspuwers, spuwen nu enkel nog herinneringen. Vind je het gek dat ik een intense hekel heb aan het circus, iedereen die lacht om niets en alles wat geen authenticiteit heeft?

Waar ben ik, was ik, wil ik heen? Juist, mijn hoofd heeft het nooit zo op chronologische gebeurtenissen of gedachtes. Het begon ergens dat ik het schrijven moest opgeven en dat ik het schrijven weer moest oppakken, omdat ik een literaire, boulimiatische kotser of schrijfster wilde worden. Omdat ik moest wenen om al die idiote schepsels die de pretentie hebben mooi, humoristisch of origineel te kunnen schrijven. En omdat ik nu denk..'wat kan ik anders dan dit?'. Ook al kost dit waarschijnlijk mijn lever, veel lichamelijk ongemak, veel hersenschade, veel tijd, veel moeite, veel gezeur, veel emoties, vele gedachtes, vele irritaties, veel getreur, veel geleur, veel van zus en zo. Maar toch ga ik het vanaf vandaag weer proberen, ook al is het het eerste van het laatste wat ik poog te doen in mijn armzalige leven.

Maar alle zijwegen even terzijde, ik begon ergens meer dan een uur geleden of korter of langer, over drinken. Waarom ik heel erg lang niet dronk, of weinig dronk, en als ik dronk, dan leek het alsof het alcoholvrij bleef hangen in mijn hoofd. En als ik dan ook maar een splinter emotie zie komen, dan stopte ik vrij rap met drinken of simpelweg stoppen met hetgeen waar ik mee bezig was, want emotie kan mijn anus uit en hopelijk niet meer wederkeren! Helaas is emotie als een boomerang. Hoe harder je het weggooit, hoe harder je het weer tegen je kop krijgt gesmeten.

Ik was zinnens om 1, hooguit 2 martini te drinken, zoals het me de afgelopen maanden steeds eens in de zoveel weken wel lukt, verrassend genoeg. Maar vandaag begon het na de eerste martini te jeuken. Dus a la, omdat ik vandaag wel sociaal genoeg ben geweest, gunde ik mezelf wel een tweede martini. En je weet wellicht het spreekwoord wel: 'Na een tweede martini, is een vrouw al half gezonken naar haar emotionele mini me.' Dat wil zeggen, de mini me is het kleine meisje in de vrouw en het kleine meisje staat gelijk aan de hele rollercoaster aan emoties die een vrouw al te vroeg in haar leven heeft ervaren en eigenlijk nooit meer heeft kunnen loslaten. Vrouwen kunnen immers niet loslaten, ze kunnen hooguit proberen te vergeven.

En ik heb eigenlijk niets te vergeven. Hooguit mezelf. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf af en toe zo intens kan haten, dat ik ook andere mensen nog veel vaker kan haten, dat ik zo vaak zoveel dingen bewust uitstel, omdat ik geen keuze kan of wil maken, omdat ik zelden weet wat de goede of slechte keuze is, waaraan ik me met alle kracht die ik in me heb, moet aan vast moet klanpen, en de mensen of dingen die ik met alle kracht die ik in me heb, moet aan vast klampen, of juist moet los laten. Dat ik soms de veilige doch sombere variant verkies, boven de onbekende, engere, energieslurpende variant. Da ik liever vlucht, dan dat ik vecht tegen de angst.

Terug naar het begin. Welk begin? Juist. Wc en een martini. Zo gaat het prima! En een sigaret! Sigaret? Ik rook nooit binnen. Ja, maar nu wel! Nu wel? Ja, nu wel. Waarom? Omdat ik nu in het verleden bent gezogen en dat verleden gaat nooit meer je hoofd uit, totdat je hoofd op je kussen rust en je hoofd verdwijnt in de droomhemel. Enkel de dromen van de nacht verlossen mij van de pijn die het verleden nu mijn heden kwelt.
Nu mis ik jou..nu mis ik jou zoals ik jou altijd al missen wou. Nu mis ik jou. Verkeerde muziek op een verkeerd moment. Verkeerde emoties op een verkeerd moment. Verkeerde gedachtes op een verkeerd moment. Verkeerd moment? Elk moment is verkeerd, want ik wil niet voelen wat ik nog steeds voel voor jou.

Laten we stellen: ik ben een vrij schattig ijskonijntje. Altijd al geweest. Deels door erfelijkheid, genen, dna, geef het een biologisch naampje. En deels door levenservaring. Door haat, boosheid, frustratie, verdriet, verlies, afscheid, schelden, klappen, pijn, gewenning, gewoonte, ervaring. Maar anderzijds ben ik zo ontiegelijk emotioneel, door leren kennen en wennen aan liefde, warmte, acceptatie, humor, knuffels, lachen, liefde. Ik ben alles en niets. En daardoor zo gecompliceerd als de hel? Door gedachtes, emoties, ervaringen totaal losgeslagen? Zo vaak heen en weer geslingerd tussen de ene na de andere psychologische diagnose, de ene na de andere stemming, de ene na de andere studie, de ene na de andere baan, de ene na de andere medicatie, de ene na de andere vriend(in), de ene na de andere relatie.

Terwijl ik eigenlijk niets anders verlang dan rust. Rust in een studie of rust in een baan. Rust in een kortdurende slaapplek, of rust in een definitieve rustige woning. Rust in een stabiele vriendenkring, of rust in enkele goede vrienden. Rust in een fijne relatie met toekomst, of rust in een einde alleen. Het lijken kleine dingen, maar als je mij snapt, is het vragen om een klein wonder. En als ik dan denk een klein wonder in mijn armen te hebben, dan rent het kleine wonder (donder) op den duur weer van me weg. De eerste, de tweede en de derde. Ik wil geen vierde donderslag meer. Op den duur wordt de donderslag je dood.







Reacties

 

Stuk krabbels zoveel. Ik 'kende' ooit een blogger waarvan ik best wel een 'fan' was, omdat ik zijn krabbels op de voet volgde. Hij schreef humoristisch, origineel, pakkend, simpelweg goed. Als een goede serie die je wilt blijven kijken, bleef ik zijn blog lezen. Totdat ik op een gekke dag besloot: die gekke blogger, die ik wil nu echt wel eens in levende lijve zien. Als je jaren over een zebra hebt gehoord, wil je zo een beestje toch immers ook wel eens zien.

Mijn geheugen belet me om een uitgebreide beschrijving te geven van de ontmoeting. Ik herinner me enkel nog vaag dat het een zeer vriendelijke, beetje grappige jongeman was geweest. Maar helaas van de buitenkant zo kilometers verwijderd van wat hij op papier leek te ademen. Ik vond het toendertijds erg jammer, terwijl ik wanneer ik naar mezelf kijk, eigenlijk exact hetzelfde ben. Op papier ben ik exact de persoon die ik zou willen zijn, maar in de praktijk ben ik nog geen miskraam van degene op papier. Dat is waarschijnlijk vaker zo met schrijvende, of teveel denkende, mensen, maar toch blijf ik het af en toe wel heel jammerlijk vinden. Zo jammer, dat ik af en toe wel in mijn broek zou willen plassen, gewoon om de bijbehorende schaamte ervan even te voelen.

Maar verdomme, nog steeds dwaal ik af met mijn vrouwelijke emoties. Dat is ook het verdomde probleem. Ik kan vaak denken als een man, maar als er alcohol in mijn lichaam wordt gegoten, dan krijg ik literaire en emotionele stuiptrekkingen als een echte vrouw. Misschien is dat wel het meest erge wat ik van mezelf haat. Natuurlijk zijn de voor de hand liggende aspecten vooral fysieke kenmerken die ik van mezelf verafschuw, maar als ik iets van mezelf intern mag haten, dan is het wel alles wat meer vrouwelijk typerend is. Fysiek uiteraard al het scheren, make up crap, kleren ellende, maandelijkse bloedellende en die fratsen. Maar mentaal voornamelijk al die emoties en alle overbodige gedachtes die mij belemmeren om als een rationeel mens te kunnen functioneren.

En vooral, vooral, die emoties uiteraard. Middelvinger aan alle mannen die klagen over vrouwen die zoveel willen zeveren over hun gedachtes en emoties. Men moet wel beseffen dat vrouwen daar zeer weinig tot niets aan kunnen doen. Het is een soort automatische piloot in onze hersenen. En vooral als ons tere hartje wordt verscheurd, is het lastig tot onmogelijk om onze emotionele impulsen onder controle te houden. Wat mannen doen met drinken, doen vrouwen doorgaans met praten en huilen en eten. Nu ben ik een tikkeltje apart. Ik prefereer drinken en sporten boven praten en voelen, maar helaas vergeet ik steeds dat drinken juist alle emoties en gedachtes weer boven haalt. Ik vergeet dat drank het gemis als een nekschot mijn hoofd doet buigen...


Reacties

 

Ik mis je
Ik mis je hier bij mij
Ik mis alles wat je nooit hebt durven zeggen
En mis alles wat je elke dag tegen mij zei
Ik mis elke geur, elke glimlach, elke traan, elk geluid

Elke herinnering, elke nieuwe foto, elk nieuw woord
Elke aanraking, elke knuffel, elke zoen
Ik mis alles aan jou, wat ik oneindig vaker zou willen doen

Ik mis je
Ik mis je hier bij mij
ik mis je haar zonder gel
ik mis je gesnurk zonder jou naast mij
ik mis je geur naar sigaretten
ik mis je deodorant, je luchtjes, die ik
nu vol pijn bij andere mannen ruik
ik mis je handen op de piano
ik mis de handen op mijn lichaam

ik mis je grappen en je grollen
ik mis je lach die ik
nergens bij anderen kan horen
ik mis je ogen, ik mis je aandacht
ik mis je gesproken woorden,waar ik nog elke dag en nacht naar smacht


ik mis je
ik mis je hier bij mij
zoveel mensen, zoveel woorden
maar van niemand word ik blij
ik loop hier en ik loop daar
en nergens meer een andere man
waar ik blijf staan en naar staar

ik mis je
na elke dag en elke nacht
weer een seconde, minuut, uur, dag
weer een week of maand die ik afturven mag
wachten op een dag dat ik hopelijk vergeten mag
dat dit werkelijk nu alles is
want dit alles is nu een ik en mij alleen
nog steeds wennen dat ik mezelf heb
en een hart diep begraven vol van steen

Maar hier ben ik dan
een hoofd vol herinnering en een hart vol tranen
nog altijd een oneindig gemis wat een verdomd oneerlijke strijd is
want hoe moet ik verdomme vechten tegen een ondragelijk gemis
hoe kan ik ooit vergeten wat verdomd gelukkig mooi was, maar er toch nooit meer is

Hier sta ik nog steeds, met armen open
Met ogen vol tranen, nog steeds niet wetende hoe dit
ooit goed af moet gaan lopen
Ik denk je, ik voel je, ik mis je
Nog steeds hier bij mij
Nooit meer zal ik verder gaan lopen
Met een ander aan mij zij
Ik ga stuk hier, drink, herinner en ik huil hier,
Maar ik blijf vastbesloten, ik blijf vrij







Reacties


Ik zoek je
In elke ogen die ik kan zien
In elk lichaam die ik volgen kan
In elke muziek die ik verdragen kan
In elke schim die ik herkennen kan
In elke film die ik herleiden kan
Geen enkele film is voldoende
Want geen enkele film voelt zoals jij dat kan

Ik zoek je
In elke foto die ik vinden kan
In elke brief die ik lezen kan
In elke herinnering die ik zien kan
In elke rook die langzaam steeds verdwijnt
En in elke druppel die mijn pijn steeds meer verdoofd
Elk glas die mij doet vergeten hoeveel ik van je hou

Ik zoek je
In elke lege pagina
In elk leeg huis waarin ik je niet vinden kan
In elk lege glas die ik niet drinken kan
Zonder me af te vragen hoe de drank zal smaken
Als jij weer bij me zou zijn
Zonder gelukkig weer  mijn ogen te openen
En hoe het zal zijn om naast de jouwe te ontwaken

Ik zoek je
In elk bestand, in elke email, in elke app, in elk hoofd
Ik word boos, verdrietig, razend, ongelukkig, leeg, kapot
Niemand die mij voor mijn woord geloofd
Want ik, ik ben, ik hoop te blijven, verdoofd
Ik ben niemand meer zonder jou
Geen levende ziel meer die mij geloofd

Want ik vind je
In elk gezicht, in elk lichaam, in elke geur, in elke herinnering
In elk voorwerp, in elke kast, in elke deur, in elk raam
Waarom mijn lief, waarom heb je dit gedaan
Geen film, geen gedicht, geen boek, geen muziek is meer hetzelfde
Elke zang, elke toon, elke muziek geeft me meer herinnering dan gisteren
Elke traan, elke gedachte, elke herinnering elke pijn leidt me nu naar jou
Laat me alsjeblieft niet meer huilen, omdat ik nog teveel van je hou

Want ik hou van je
Elke lach, elke traan, elke pijn, dat is nog steeds door jou
Elk gevoel, elk woord, elke emotie behoort nog steeds aan jou
Elke foto, elke herinnering, elke dag is nog steeds door jou
Je maakt mij, je breekt mij, je vervult mij
Vol van tranen, vol van liefde, vol van verlangen

Ik zie je nog steeds overal, waar ben ik
Ik ben een schim, vergeten van wat ik kon zijn
Ik zie je nog steeds in elke stap ik zet
Ik zie je overal, hoe ver ik ook ren
Ik voel je overal waar ik ook ben
Ik voel je achter mij
‘Somebody u used to know’
Ik voel de liefde van wat voorbij is
Just give me one more kiss

I’m  now collecting scars
Of the memories of what we were
And what  we have could  have been
From the love we could have seen grow
Into the pieces we’re shattered in
From the shatters we’ve felled into
Into the memories we’ve loved so much

I’m not sorry for  who I have become
I’m not sorry who I’ve could have been with you
I’m not sorry for who I’ve found in you
I’m not sorry for loving you the way I do
I’m not sorry for bleeding for you

I just want to remind  you of who you were
And how you want to be when you stand up
I just want to hold you, just how you are
And you are finally happy with yourself
I don’t  want you to hold me when I fall down
I just want to hold you when you stand up

Wake up, stand up, rise up
Be the man you want to be
I’ll be there if you want me to
But let me free if you give up
I’m letting myself go
Just for you to let you show
I’m not the end of the fairy tail show
I’m only there for you if you let me know

Let me know when you’re sober
Let me know when it’s all over
Let me know when you’ve found yourself again
Let me know when we can start again
Or when we are over
Let me feel when I can love you again
Or give me a sign when It’s all over

Let me see what you have become
And try te come back to me again
But don’t drown me into sorrow
I’m not here to be something, to borrow
I’m here to stay, how far, how long you want me
I’m here for you, just because I want you to see me

For who I really am
Who are you
I love you



Reacties

Ode aan de wijn


Rode, witte, droge, zoete, dure, goedkope,
Wijn bij de aardige buurvrouw
of wijn waar je een hels eind voor moet lopen
In een glas, een mok, een beker, een schaal, een emmer
Kotsen in de goot, tot aan de diarree remmer

Wijn met je vrienden, je buren, je familie, je vijand
Wijn met je geliefde, tot aan het spreekwoordelijke drijfzand
Drinken tot het praten, praten tot het samen zijn
Samen zijn tot het ontnuchterende einde
Van iets wat nooit een einde had hoeven zijn
Als het drinken je niet deed verdwalen van wie je was
Was die verdwaalde geliefde dan nog hier bij mij?

Lieve, lieve wijn, waarom smaak je toch zo goed
Ik heb maar enkele mensen leren kennen, ontmoet
Die mij nog meer warmte en plezier gaven als jij mij
Misselijk, kotsen, ziekte, weinig eten,
slaapgebrek, hoofdpijn, dat hoort er nu eenmaal bij
Maar wanneer liefde ook dezelfde verschijnselen vertoont
Ga je je ineens afvragen of hier binnen ooit wel liefde heeft gewoond

Terwijl ik nog maar eens slok nummer weet ik veel naar binnen werk
Voel ik ergens diep van binnen iets langzaam breken, vreten, bijten, slaan
Welke indringer het ook is, het vechten zal dit schepsel snel vergaan
Hier, neem nog een slok of één, of twee, drie of vier
En als ik je dan nog steeds hoor schreeuwen, tieren, huilen
Dan zal ik het licht wel voor je aan laten en de deur op een kier
Het vechten heeft geen zin, de grond onder je voeten ligt bezaaid met kuilen

Alles wat mijn hart niet kan begrijpen, geef ik aan jou wijn
Neem  alsjeblieft mijn smeekbedes, onbegrip, frustratie, wanhoop, machteloosheid
Ontneem mij alles wat mijn hart doet scheuren, mijn ziel doet branden, mijn hoofd doet smelten
Geef mij terug wat ik verlies, geef me hoop in alle kleuren
Geef mij vertrouwen in morgen, en laat mijn hart stoppen met zeuren
Drink, neem weg, verzacht, verlicht, verblijd, verdoof, vergeet

Laat me vergeten waarom ik de eerste fles goot in mijn glas
Laat me vergeten waarom ik je dronk en hoopte dat jij mijn pijn genas
Laat me even vergeten wie ik nu ben, wie ik had kunnen zijn
Wie me heeft gevormd tot nu en wie me vormt in wie ik wil zijn
Wie me laat houden van, haten van, boos zijn op, verliefd zijn op,
Lachen om, huilen over, huppelen van, strompelen over,

Nu even niet, neem mijn tranen weg, al is het maar voor even
Doe net alsof er geen emotioneel tranendal bestaat
En mensen elkaar ontmoeten, van elkaar gaan houden
En nooit meer een mens een ander verlaat
Dat geen storm of kleine windvlaag meer de liefde doet verbleken
Dat geen woordenwisseling, geen twijfel, geen gedachte
Meer de liefde kan verzieken, zoals alleen zij kunnen
Lieve wijn, geef me even rust, want ik ben niet meer bij machte

Machteloosheid is pas onmeetbaar groot
Wanneer je liefde in je af voelt glijden
En simpelweg bedenkt: ‘nu ben ik werkelijk dood’
Er was niets meer om voor te vechten
Want het gevecht vond buiten jouw hart plaats
Je staat aan de zijlijn geblinddoekt te wachten
Op een bijna onvermijdelijke einde van je geluk

Wijn, vang me op, draag me weg, laat me dalen
Laat me verdwijnen in je armen, en hou me net zo lang vast
Totdat ik in vergetelheid zal verdwalen

























































Reacties

 

We doen er allemaal aan mee of we hebben er allemaal vast wel eens aan mee gedaan, want hoe anders zijn we nu hier beland? Vrijgezel, in een relatie, net uit een relatie, in een dichte relatie, in een open relatie, verloofd, getrouwd, gescheiden, weduwnaar, met een heel hart, met een nog aan flarden gescheurd bloedend hart, een hart die bijna geheeld is of een hart ontdekt waarvan je het bestaan niet eens wist.

En hoe zijn we aan dat hele circus van ellende, geluk, tranen, kinderen, vechtscheidingen, verschillende hypotheken, exen-collectie, oude en nieuwe liefdes gekomen? Daten. Als er al een God bestaat, dan bestaat er allicht ook een duivel, die al krabbend aan zijn kont de verschrikking van het daten heeft verzonnen en daarmee de mensheid heeft gehersenspoeld. Alsof alle andere martelingen in het leven zoals werken, met soortgenoten converseren en wakker worden nog niet genoeg voedsel is voor chronische melancholie.

Vroeger verliep het daten nog dood eenvoudig. De man snoof eens diep door zijn oerneus en spoorde zo een vrouwtje op. Hij sloeg haar met zijn houten knuppel of met een felle vuistslag ten gronde en sleurde haar mee naar zijn grot. Toen het vrouwtje eenmaal ontwaakte uit haar bewusteloze toestand, kon zij zich niet meer herinneren wat er gebeurd was. De man vertelde haar dat hij haar had gered van een wilde leeuw en zo viel zij als een lammetje voor de man. En zo leefden zij nog lang en gelukkig.

Heel wat jaren later toen de mens het leven heel wat gecompliceerder en moeilijker voor zichzelf had gemaakt, werd het daten uiteraard ook een stuk moeilijker en dus langdradiger gemaakt. Men kwam het andere geslacht wel eens tegen op de werkvloer, in de kerk, op verjaardagen, feestdagen, uitgaansgelegenheden, begrafenissen en andere bekende plaatsen waarbij sociaal verkeer een soort vereiste is geworden. Mannen mogen vrouwen niet meer neerslaan met een knuppel of een lief vuistje, dus worden ze bijna genoodzaakt om andere tactieken te verzinnen om aan een vrouw te geraken. Zo nu en dan jagen de vrouwtjes nu ook wel eens op de mannetjes, maar nog niet zorgwekkend vaak. We blijven natuurlijk mensen.

Aangezien elke vorm van agressie al rap wordt bestraft in de maatschappij van de vorige alinea, zijn mensen dan toch maar gaan proberen te communiceren met elkaar in de hoop dan van elkanders gezelschap te mogen lijden en genieten. In het heden proberen mannen en vrouwen en geslachten onderling nog steeds met elkaar te communiceren, maar het blijft nog steeds zwemmen in drijfzand. Niet omdat alle psychologen van de wereld onzin schrijven, maar omdat we gewoon mensen zijn. Waar was ik gebleven? Ik ben meestal erg in de war en verder probeer ik het hoofd tevergeefs te volgen.

Voornamelijk de mannetjes spreken de vrouwtjes aan op het werk, in een kroeg, op een feestje, op elk denkbare plaats. Hierna volgen nog vele, vele overbodige woorden onderling en op den duur ontstaat er een date. Of niet natuurlijk; dan vindt de één de ander niet aantrekkelijk genoeg. Na date één, volgen er vaak nog een aantal en zodoende ontstaat er een relatie of niet enzovoorts. Voordat ik heel overhaast en vol van wild enthousiasme aan de analyse van het daten begin, zal ik eerst nog even een tussenstapje maken naar het heden.

We hebben ondertussen al een hele poos fratsen als internet, mobieltjes die bijna even veel kunnen als computers, brillen die foto’s kunnen maken, horloges met internet, diverse soorten dildo’s voor verschillende soorten vagina’s en anussen, computers die ons de weg wijzen, deuren voor ons kunnen openen, ons vetpercentage kunnen uitrekenen en dergelijke meer. Door dit obesitas kwekende wereldwonder kunnen wij nu ook gebruik maken van een sterk groeiend aidsvirsus genaamd de datingsite. Geen omslachtig gedoe meer om spontaan of dronken een wildvreemde aan te spreken met de nodige communicatie- en persoonlijkheidstoornissen.

En voor ieder soort mens is er wel een aidsvangnet passend. Vind je jezelf zeer intelligent? Ga dan naar de datingsite voor hoog opgeleiden. Vind je jezelf buitengewoon aantrekkelijk? Ga dan naar de datingsite voor aantrekkelijke mensen. Ben je een boer of zou je je wel thuis kunnen voelen tussen het hooi en het stront? Ga dan naar de datingsite voor boeren. Zo hebben we ook een dating vangnet voor alleenstaande vaders en moeders, eentje voor blanken die zwarten zoeken en omgekeerd, ontelbaar vele datingsites voor de flexibele date zoeker waar je kunt daten met mensen uit binnen- en buitenland en nog een groot aantal datingsites voor kinderen tot een jaar of dertig.

Ook de ‘gelukkig’ getrouwde mensen en mensen in een ‘gelukkige’ relatie worden niet meer vergeten, want ook daar zijn fantastische datingsites voor gebouwd. En als je écht de wanhoop in de ogen kijkt, dan kun je altijd nog gaan betalen voor de vele datingsites die je de liefde zelfs kunnen voorspellen en garanderen. Mochten ze het mis hebben, kun je in een gek geval nog je geld terug krijgen. Maar ik denk dat daar wel een aantal voorwaarden aan verbonden zijn. Zoals dat je honderd procent kunt aantonen dat al je dates werkelijk gestorven zijn door je wanstaltige verschijning of de bijna onvermijdelijke, pijnlijke verveling. Of als je zelf aids hebt gekregen door de desbetreffende datingsite.

Je hebt wel eens een politicus die bepaalde bevolkingsgroepen weg wil hebben. Ik wacht nog steeds op zo een aandoenlijk mannetje (een vrouw kan het nooit worden door gebrek aan directheid) die simpelweg alle datingsites af wil schaffen. En, als ik dan toch aan het fantaseren ben, ook meteen alle tv programma’s die over daten gaan en alles wat erop lijkt, ook al zal ik stiekem wel een klein traantje laten. Als er een idioot toch stiekem een datingsite of tv programma daarover maakt, dan zal hij of zij keihard worden bestraft. Geen genade! Degene zal dagelijks een date krijgen tot maximaal zijn of haar 50e levensjaar, want voor die leeftijd zal degene al goed en wel van een flatgebouw  zijn gesprongen door ondraaglijke pijnen als verveling, wanhoop, frustratie, menshaat, zelfhaat, alcoholisme en dergelijke meer.

Ik als ervaringsdeskundige weet waarover ik kots. Ontelbare dates gehad via kroegen en kennissen en aidsvangnetten op internet. Ik mag niets klagen over de dates die ik via kroegen heb gehad, want ik weet beter dan welke gek ook hoe ontgoochelend het nu eenmaal is om mensen nuchter mee te maken, nadat je ze vlak ervoor nog dronken hebt meegemaakt. De grens tussen menslievend en menshatend zit hem in een aantal glaasjes alcohol.
Toch mag ik wel zo mijn mening hebben over de ontelbare datingsites die ik heb geconsumeerd met de bijbehorende dates, verloren dromen, verneukte idealen, gebroken sprookjes, geboren misantropie en uiteraard ook een onbeschrijfelijke afkeer voor datingsites.

In den beginne is het in alle eerlijkheid best nog wel te behappen. Ik zou bijna zeggen spannend en vermakelijk. Als pasgeborene date baby kijk je je ogen uit naar alle soorten mensen met alle soorten profieltjes en foto’s en motto’s en voorkeurtjes en allerlei malle zinnetjes om zo de aandacht te trekken van het andere geslacht. Vaak trouwens niet eens malle zinnetjes, maar gewoon foto’s op zo een manier geschoten dat je niet anders kan dan willen geloven dat ze er in het echt ook zo geil uitzien en ook nog eens even mooie woorden uit zullen kramen. En voor je het weet donder je zo van je bureaustoeltje en ben je in je eigen natte hallucinatie gevallen.

Natuurlijk zijn er ook verschrikkelijk veel mensen die een verkeerd beeld van zich hebben of de schijterij hebben aan geïdealiseerde foto’s en zodoende gewoon andere mensen hartverzakkingen liever bezorgen van hun ware fysieke misvormingen. Dat is ook op een andere manier een beetje mal te noemen, maar deze mensen kan ik in ieder geval nog wel een beetje waarderen om hun eerlijkheid. Dat waarderen dondert in één klap echter weer in de afgrond wanneer ik de eerste paar zinnen las in hun profiel. Dat vallen zo in afgronden deed ik overigens ook vaak bij mensen met gecamoufleerde  foto’s, want cunt, die schepsels kunnen er ook wat van. Echter val je dan een stuk minder hard naar beneden, omdat je nog een beetje hoop in je armen krijgt door de gevaarlijke foto’s die je verstand probeert te verblinden.

Na een flinke marathon van vele chatconversaties her en der, besloot ik toch maar over mijn date angst heen te stappen en heb ik voorzichtig mijn eerste stappen gezet in het daadwerkelijke daten buiten het internet. Veel kan ik mij gelukkig niet meer heugen ervan, vooral niet van de eerste jaren, maar ergens weet ik nog wel in grote lijnen dat het al snel een flinke ontgoocheling was van kaviaar op je scherm en een ongekookte slakkenfamilie op je gezicht. Veroordeel me niet verkeerd; ook ik ben maar een matig zaad- en eicel gesmolten schepsel, maar ik ben toch iets beter dan een slak en veel minder dan kaviaar. Ik zou zeggen dat ik best wel een goeie goudvis ben met waanbeelden.

Per ongelooflijk toeval en geluk stuitte ik enigszins buiten het internet om, al rap op mijn eerste grote liefde en zo was ik eindelijk eens verliefd en tijdelijk verlost van het aidsvirus op internet. Zoals alles in het leven, kwam ook aan deze eerste liefde een pijnlijk doch noodzakelijk einde. Ik heb niet zoveel gespreksstof met emoties en zij niet met mij, dus al rap belandde ik weer impulsief en fanatiek  in het daten. En dat niet alleen, ook belandde ik plotseling in het uitgaansleven en zo leerde ik dat daten en alcohol, dat communiceren met mensen en alcohol, een veel betere, makkelijkere en  fijnere combinatie was dan zonder. Vanaf toen kon ik niet meer afspreken met voornamelijk  vreemde mensen zonder alcohol vooraf of gewoon tijdens de date te consumeren.

Wat er zich daarna zoal afspeelde de pakweg tien jaren nadien is voor deze lange krabbel niet zo noemenswaardig meer. Waarom heb ik dan zo een vreselijke afkeer gekregen van datingsites en het hele dating circuit? Als ik immers toch altijd daarin galoppeerde als een dronken merrie? Awel, omdat ik op het internet zelf vaak wel nuchter was. En aan het begin van de dates vaak ook nog wel nuchter was. Dus de eerste en deels tweede gang van het date diner had ik nog altijd wel goed in mijn ogen, oren en mijn steeds donker wordende ziel en geheugen. En dat is zo een voorspelbaar, bijna niet veranderbaar of  buigbaar mentaal doodsvonnis, dat ik niet anders kan dan de alcohol mijn hoofd aan te bieden in de hoop dat hij mij warm omarmt zoals geen mens dat kan en zachtjes in mijn oor fluistert dat alles wel goed komt.

En dan kom het inderdaad meestal wel allemaal goed de uurtjes erna, want daarna wordt de verveling, het ongemak, de voorspelbaarheid, de drang om te vluchten, drang om te schreeuwen, drang om te poepen, drang om te slaan, drang om te verdwijnen steeds minder en minder en gaat de dag en/of avond en/of nacht  als een vage mist voorbij waarin het leek alsof je helemaal niet hebt bestaan. De golven van drank hielpen je varen door de meest zware stormen, zodat je als een schim van jezelf nog overeind kon blijven staan. Zonder die hulp was ik allang al goed en wel door mijn benen gezakt, omdat ik mij nuchter bijna geen raad weet in die sociale hel van daten of andere sociale situaties die mijn hoofd doen ontvlammen of bevriezen.

Voor de mensen die nog steeds met vraagtekens zitten, omdat ze nu nog steeds niet weten wat ik bedoel met die voorspelbare, bijna niet te veranderen mentale hel van het daten, zal ik even proberen vrouwelijk beknopt dit nog even toe te lichten. Mannelijk beknopt zou het zoiets zijn als ‘ja, dat wijf met die grote tieten een beetje leren kennen’. Tenzij ze kleine borstjes heeft natuurlijk. Enerzijds heb je uiteraard de weerzinwekkende, angstaanjagende profielteksten die nagenoeg allemaal op elkaar lijken.

Man/vrouw X  houdt van uitgaan/feestjes/concerten/festivals,  lekker uit eten gaan en een lekker wijntje. Graag een goed gesprek op zijn tijd, maar ook heerlijk samen kunnen lachen! X vindt het ook zalig om te reizen, lekker veel van de wereld zien voordat de dood eraan komt. X is wel echt een familiemens en houdt van het strand en terrasjes (en eventueel shoppen als X vrouw is). X vindt het belangrijk om er verzorgd uit te zien en sport gemiddeld daarom 2 a 3 keer in de week in de sportschool en eist graag dat zijn of haar partner er ook erg verzorgd uitziet. X werkt daar en daar en als hij of zij daar niet werkt, dan verzint X wel een andere plek. X houdt er gewoon van om leuke dingen samen met iemand te ondernemen.  X wil graag dat zijn of haar toekomstige partner ook erg eerlijk is, lief is, aantrekkelijk is, een tikkeltje ondeugend, een aantal onnozele hobby’s heeft,  vruchtbaar is, betrouwbaar is en vooral houdt van alle dingen waar X ook van houdt en precies is zoals X haar of hem omschrijft. Einde datingbericht.

En dit was natuurlijk nog maar de beknopte versie van een dating profieltje. De cliché keutels laat ik voor mijn eigen zielsrust even achterwege. De dates zijn over het algemeen een soort langdradige, gevoelsmatig negen maanden durende zwangerschap van zo een gemiddeld dating profieltje waarvan je binnen het kwartier of nog sneller de neiging krijgt om zo snel mogelijk naar een abortuskliniek te rennen om de date uit je geheugen te laten zuigen. Door een vreemde beleefdheid of gewenning, ga je dan toch maar zo snel mogelijk naar een kroeg rennen met je date die nog op je hielen zit en zuig je de drank zo snel mogelijk naar binnen in de hoop dat de date zich gewoon vormt naar een gelukzalige miskraam waar je altijd al zo naar verlangde.

Sociaal verkeer blijft in wezen natuurlijk altijd vermoeiend. Maar daten is werkelijk de nummero uno van alle soorten sociale martelingen die je het meeste energie, tijd, levenslust, geld en katers kosten en je het minste opleveren. Vele illusies armer en maar een handje vol liefdes rijker. En door de meeste liefdes kreeg je ook nog eens heel wat scherven door je hart te verduren of je wierp zelf scherven in iemands hart, omdat liefde een te moeilijke rekensom voor je bleek je zijn. Daten, drinken en veel vergeten. Anders was ik er nooit levend vanaf gekomen en had ik waarschijnlijk ook weer weinig tot geen liefde gekend.

Mijn hoofd begint angstaanjagend en bevrijdend een beetje leeg te worden, dus ik ga nu steeds slechter schrijvend proberen een mooi slot hieraan te gaan hangen voordat het te laat is. Te laat is het moment dat je mijn handen wilt masseren met een hamer, niet enkel om mij te laten stoppen met zeveren, maar ook omdat het per toeval weekend is en je dan net zoals elk ander profieltje dan ‘leuke dingen’ graag wilt doen. En wie ben ik dan om je tegen te houden? Pak die godverdomde hamer en sla mijn handen aan splinters, sla meteen mijn hoofd tot leegte en als je mij graag ziet, aarzel dan geen seconde om mijn hart te verwarmen en in mijn oor te fluisteren dat alles wel goed komt.
























Reacties

Genietend van mijn goedkope alcohol, mijn ruim zittende, donders sexy joggingbroek en bijpassende zwerverskledij waar menig man voor in katzwijmel zou vallen, zal ik mijn handen weer over het toetsenbord laten kletteren al ware ze een groepje urinerende olifantjes.

Toen ik eergisteren, gisteren, vandaag en alle dagen ervoor aan het sporten was, bedacht ik me ineens waarom ik soort van, ‘verslaafd’ ben aan al dat geren, gehuppel, geduw en getrek. Ik ben eigenlijk best wel een beetje gevoelig voor verslavingen, al zeg ik het zelf.
 Ik zou een drugsverslaving nemen al zou ik niet zo angstig voor de gevolgen en het onbekende zijn. Daarbij, het kost best veel geld en oude mensen bestelen vind ik geen fijne hobby.  Ik zou een seksverslaving nemen al zou ik de ideale omstandigheden ervoor hebben. Je kan nu eenmaal niet elk levend schepsel bespringen zonder een soa-verzameling te krijgen  die aan je anus blijft kleven.

Ik zou ook wel een gameverslaving willen hebben. Heerlijk verdwijnen van de realiteit. Maar ja, ook dat kost best wel wat geld, doorzettingsvermogen en ideale omstandigheden. En wat zou het heerlijk zijn om een sigarettenverslaving te hebben. Lekkere  kankerstokjes tussen mijn lipjes en zuigen maar! De dood door je longen voelen waaien, gele tandjes kweken, een lekkere nicotinegeur aan mijn lijfje, haartjes en kleding en een snellere voortzetting naar de dood. Helaas is ook die verslaving mij niet gegund, want daar drink ik te weinig voor. Ik rook immers enkel vaak als ik alcohol nuttig.
   Dan maar een gokverslaving. Wild al mijn geld door de flikkerende kastjes werpen! Helaas heb ik daar te weinig geld voor en zit mijn geweten daarvoor in de weg. Daarbij kunnen die flikkerende lichtjes van mij de boom in. Net als menig vampier gaat mijn hart daar niet sneller door kloppen gelukkig.

Nou, dan wil ik verdomme een drankverslaving! Lekker de ene fles na de andere tussen mijn lipjes zetten en genieten van alles in het leven waar je normaal gesproken nuchter van moet kokhalzen. Alle zwarte gaten veranderen al rap in een mum van tijd in geile, oogstrelende regenboogjes. De mensen zijn geen onuitstaanbare, vervelende, voorspelbare, lege omhulsels meer, maar ze transformeren in fijne, fascinerende, mooie, interessante, grappige engelen waar je niet meer zonder wilt leven. Totdat de alcohol je lichaam heeft verlaten. Dan vraag je om het even welke god of hij per direct even een bliksemschicht door je hoofd wilt schieten om je te verlossen van alle verveling.

Nee, zelfs een simpele drankverslaving is mij niet gegund. Daarvoor lijd ik teveel aan PDS plus dat ik uiterst weinig slaap krijg na een avondje drinken. Omdat ik nog steeds niet dol ben op het leven maak ik nog wel eens wat uitzonderingetjes en drink ik tot de zon opkomt. Totdat het leven me weer op komt halen en me zonder pardon voor de kop slaat. Daarbij heb ik niet altijd zin om me nuchter tussen de mensen te begeven en dat is de voornaamste, meest logische reden om even de alcohol erbij te pakken. Wie dat niet begrijpt is een onnozele schaamluis. Schaam je voor al dat onbegrip!

Blijft er dan helemaal niets over voor me qua verslavinkjes? In feite dus eigenlijk echt niets. Dat alleen al maakt het leven behoorlijk vaginaal. Want net als de vagina, komt er uit het leven ook niets van waarde en ziet het er echt niet uit. Daarbij word je in het leven ook geregeld genaaid en met wat ongeluk ook nog eens achterwaarts in de uitgang gesodomiseerd. Dat zijn van die fijne vluggertjes die je op vervelende wijze bespringen die je niet op tijd zag aan komen. Anders kon je natuurlijk nog even je kontje aanspannen voordat de grote penis van het leven je ziel uit elkaar ging neuken.

Geluk bij ongeluk, heb ik toch een manier ontdekt om toch nog een beetje een verslaving te nemen. Het is helaas geen verslaving die je al je geld ontneemt, of je lever aanvalt of je leven drastisch kan verkorten, maar met een beetje geluk kan ik wel een hartverzakking krijgen of een verrekte spier als ik een beetje gekke sprongen maak.
Jawel, het is een sportverslavinkje geworden. Nee, ik ben er niet trots op. Van alle destructieve verslavingen, heb ik onbewust de meest gezonde genomen. Ik heb het wel eens beter voor elkaar gehad. Lekker vreten, kotsen, sporten en de depressieve onnozelaar uithangen die niet meer wist waar ze het zoeken moest om te kunnen verdwijnen.

Nu is enkel het sporten nog over gebleven van alle ellende. Dat, en nog een beetje van het depressieve. Maar dat depressieve moet je als gelukkig zijnde mens niet onderschatten! Je moet zeer veel talent bezitten om je af en toe of vaak of altijd goed depressief te voelen. Je moet van zoveel soorten brood zoveel verschillende soorten kaas hebben gegeten. Net zolang totdat je er kots en kotsmisselijk van wordt mentaal.
 Zo moet je zeer gevoelig zijn, je moet snel verveeld zijn, je moet de meeste mensen niet uit kunnen staan, je moet een zogeheten einzelgänger zijn, je moet veel tegenslagen verdragen en bovenal: je moet een onwijs vaginaal leven leiden en lijden. Anders kun je hoog of laag springen, maar je krijgt niet zo vlug een tongstrelende depressie.

Waarom is het dan sporten geworden? Simpel ende eenvoudig. Omdat ik daar weinig tot verwaarloosbaar, eigenlijk geen ‘helaas’ na kon bedenken. Ik mag dan wel van alles en nog wat mankeren, maar gelukkig heb ik nog wel al mijn ledematen en heb ik nog wel wat energie af en toe waarmee ik iets kan doen. Daarbij heb ik teveel gedachtes en emoties waar ik ook niets mee kan aanvangen, dus zet ik die ook maar deels om in fysieke energie. En die energie gooi ik vervolgens in de sportschool. Nu werkt dat al vele jaren zeer goed. Alle irritante mensen en foute muziek daar buiten beschouwing gelaten.

De sportschool is ook een geweldig fijne vervanging voor de kroeg. In plaats van pakweg 200 euro per maand aan alcohol en sigaretten voor een kroeg, spendeer ik maar pakweg 16 euro per maand om te kunnen sporten. In beide gevallen moet je slechte muziek aanhoren en in beide gevallen moet je je genoodzaakt onder de mensen begeven. In de kroeg is dat nog wel te verdragen, omdat je hoofd dan bedwelmt is door de alcohol, maar in de sportschool moet je ze nuchter ondergaan. Gelukkig heb je er in de sportschool minder last van, omdat mensen daar nuchter zijn en dus veel minder vervelend sociaal zullen doen dan in een kroeg. Uitzonderingen daargelaten.

Het scheelt ook veel tijd en onnodig gedoe. Je kan als vrouw zijnde direct naar de sportschool, terwijl een gemiddelde vrouw eerst een uur voor de spiegel moet gaan smeren voordat ze naar de kroeg kan gaan om voldoende geilaards aan te trekken en zich zelfverzekerd te kunnen voelen. In de sportschool kun je bewegen wat je wilt, maar je hoeft niet een idiote dansvloer op te gaan. In de sportschool wordt er niet verwacht dat je op jacht gaat naar het andere geslacht of hoef je niet angstig te worden dat iemand je graag wilt verkrachten of iets geks in je bidon werpt. In de sportschool kun je elke dag in dezelfde vunzige kleding bewegen en stinken en geen mens die ervan opkijkt, want iedereen is aan het stinken in dezelfde malle kleding. Terwijl andere mensen uren voor de kledingkast staan te staren en te piekeren, omdat ze niet weten wat ze aan moeten doen voor een avondje uit. Vervolgens gooien ze een liter parfum over zich heen, omdat hun eierstokken of hun penissen staan te klapperen van spanning en geilheid.

In de sportschool kun je heel autistisch in je eigen wereldje leven met je oordopjes in, terwijl er in een kroeg of discotheek of ander mal feestje wordt verwacht dat je heel sociaal je oren wijd openspert voor elk onzinnig praatje wat elke randmongool in je oren schreeuwt. Door te sporten hoef je de volgende dag geen hoofdpijn te krijgen of hoef je geen geslachtte koe uit te kotsen door een overload aan alcohol en shoarma van de vorige nacht. Door te sporten hoef je geen afzichtelijk, onbekend mens uit je bed te werpen de volgende dag en hoef je geen onbekende nummers in je telefoon te blokkeren.

 Door te sporten hoef je bepaalde emoties even niet te voelen, hoef je even niet sociaal te zijn, hoef je niet je best te doen om een bepaalde indruk bij iemand achter te laten, hoef je even geen geld te verdrinken, hoef je je even niet achter een masker te verschuilen, hoef je niet te piekeren over kleding, over hoe je eruit ziet, hoe je over kan komen, iets te verzinnen om te zeggen, iets te verzinnen om te vluchten, iets te verzinnen om alleen te zijn, over iets na te denken waar je niet meer over na wilt denken, iets te kiezen waaruit je niet kunt of wilt kiezen, iets te drinken, omdat je de situatie anders niet kunt verdragen enzovoorts.

Nu lijkt het een beetje alsof ik de hemel beschrijf, maar de grote lijnen in al het gezever van mij klopt wel. Bij bijna alle verslavingen heb je een ‘helaas’ en vaak wel meer dan één. Maar bij sporten zijn er teveel do’s en te weinig don’ts om het geen verslaving te laten zijn. Uiteraard kan ik een zelfde positief betoog voor alcohol geven, maar aangezien mijn lijf dan keihard gaat protesteren en aangezien ik dan stilletjes in een hoekje ga zitten wenen, omdat ik die verslaving mij niet gegund is, zal ik dat betoog maar veilig vaginaal opbergen bij de rest van de kwade verleidingen.





Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl