Toen een vriend een geladen pistool tegen mijn hoofd zette en zei ‘schrijf of ik schiet’, toen zei ik spontaan ‘schiet’. Hij lachte en ik nam nog een slok van het één of ander. Vooral dat andere wat je emoties even kan onderdrukken, ook al komen ze daarna met 380 kilometer per uur weer door je hoofd vliegen. Maar dat dondert niet, want in een tijd van hartenzeer en traantjes mogen we godverdomme zuipen totdat onze lever zo begint te gillen als Justin Bieber.

 

Mijn flamoes, mijn pruim, mijn poes, mijn spleet, mijn uitermate geweldige kut denkt nog altijd aan heel andere dingen, maar dat is simpel op te lossen. Als je daar even een egel in stopt, dan is je tussenbeense riool ook weer zo genezen. Mijn hoofd daarentegen is geheel andere moederkoek. In plaats van te soppen zoals simpelweg een natte spons, is het één en al leegte, pijn, verderf, dood en al die dingen meer. Weg eetlust, weg slaap, weg dronken vlindertjes van geluk. Dat jullie levend verbranden en nooit meer wederkeren. Zo ziet het er ongeveer uit.

 

Mijn bovenbuurman voelt waarschijnlijk mijn intense somberheid en hartenpijn ook aan, want hij helpt mij het te verwerken door zijn muziek weer veel te hard te zetten. Zo hard, dat elke zenuw in je lichaam zichzelf door het hoofd schiet van ondraaglijke pijn. Als het te lang doorgaat, zal ik zijn hoofd eens vrolijk versieren met een rode verf die uit elk gat van zijn lichaam stroomt. In momenten van intense pijn heb je altijd nog veel intensere gedachtes als een idioot je pad op de verkeerde manier kruist. Mocht ik geen dwerg zijn, maar een reus, zou ik nu al wel duizenden schepsels uit hun lijden hebben verlost. Maar helaas, met mijn embryoformaat zou ik nog niet eens een lul kunnen pijpen.

 

En dan te bedenken dat Valentijn, dag des geldverspillerij en hypocrisie er straks ook nog aankomt. Het zou me niets verbazen als ik dan als een bezetene met een machinegeweer elk weerzinwekkend liefdespaar ten gronde schiet met een grijns tot mijn oren.
Na elke relatie en periode van rouw weet ik altijd weer de draad op één of andere wonderbaarlijke manier weer op te pakken, maar nu begin ik zo wel mijn twijfels te krijgen. Is liefde dan echt een tijdelijk stadium van verstandsverbijstering? Van illusie? Van geilheid? Van de macht der hormonen? Als lijm die je ziel tijdelijk bij elkaar houdt en daarna weer uit elkaar scheurt als een uitgerekte baby-uitwerpende kut?

 

Ken je die mensen die zeggen: ‘schat, het ligt niet aan jou, het ligt aan mij!’ of ‘ik moet je wat vertellen’ of ‘ik wil je niet kwetsen of pijn doen’ en ga zo maar door als een hersenzieke debiel die weer eens toe is aan een andere neukgleuf of andere rijpaal? Nee, mijn schattebout, mijn lieviepievie, mijn absolute eerste klas klootzak, je doet mij helemaal geen millimetertje pijn, je steekt enkel je hele arm in mijn keel, trekt mijn hart eruit, vreet hem op en kotst hem weer voor mijn ogen uit. Terwijl ik neerval, zie ik nog net hoe je een lekker nummertje zit te fluiten, terwijl je al dansende nog even op mijn uitgekotste hart staat te pissen. Jij godverdomde pishond!

 

Terwijl de vriend uit de eerste alinea dit al lachende zit te lezen, neem ik nog maar weer eens een slok en zet ik mijn longen in vuur en vlam. En als kers op de taart jank ik nog maar weer eens vrolijk mijn tranen uit mijn lijf. Daar is het leven ten slotte voor bedoeld. Beetje drinken, beetje leven en beetje verdrinken in het tranendal des levens. Drinken tot je vergeet, drinken tot je niet meer voelt, drinken totdat de pijn op een dag eindelijk weer verdwenen is. En dan is het weer vrolijk wachten op de volgende hartenpisser. Tot die tijd blijf ik rustig verder zeiken en zo nu en dan een egeltje voeren aan mijn zure pruimpje.

 

Het was begonnen als een grap. Dat zij het serieus meende deed niets af aan het feit dat ik het toch als grap beschouwde. Lachwekkende zaken kunnen immers niet serieus gemeend zijn. Ik kreeg een kaartje in de brievenbus met feestelijke gebakjes op de voorkant. Hiep hoi wat klopte mijn hartje ten hemele, want ik dacht natuurlijk aan een feestje vol alcoholisch genot. Daar kwam al snel een einde aan. Niet aan het kloppen van mijn tere hartje, maar aan de feestelijke vreugde van de gedachte aan feestelijke vloeistof.

 

Of ik misschien de was die ik buiten mijn balkon hang, binnen zou willen hangen, omdat het hangen van de was buiten een asociaal gebeuren is en anders iedereen dat na gaat doen. Na alle lachstuiptrekkingen verwerkt te hebben, schreef ik een vriendelijke kaart terug. De dag nadien kreeg ik vervolgens weer een kaart door de bus. Und so weiter. Verder niets meer geschreven, want ik heb een neus voor zinloze discussies. In een gekke bui heb ik wc papier aan het kleine wasrekje gehangen. En kablaf, weer een kaartje. Of ik niet al te bijdehand meer wil doen en gewoon alles binnen het balkon wil laten. Natuurlijk mevrouw, ja mevrouw, amen mevrouw.

 

Wanneer ik aanbel, doet ze nooit de deur open, terwijl ze overduidelijk wel thuis is. Ze communiceert slechts door middel van feestelijke kaartjes met niet noemenswaardige klachten. Je hebt klagende mensen en je hebt klagende mensen die van klagen hun hobby maken. Ik ben een vrouw, dus klagen begrijp ik meestal wel, maar dit is toch een beetje van de zotte. Vreemde, vreemde mensen heb je hier ronddwalen en de mensen die ik nog niet vreemd acht, die zullen allicht stiekem toch ook heel erg vreemd zijn. Soms kijk ik in de spiegel en denk ik bij mezelf, ja, ook ik ben wel misschien een beetje gek. Maar met andere gekke mensen kan ik echt niet omgaan.

 

Het liefst heb ik gewoon dood en dood en doodnormale mensen, zo doorsnee, zo gemiddeld, die types die zonder morren door het leven dobberen zonder gekkigheid of originaliteit. Waarvan je elk woord wel van kilometers van tevoren kunt aan zien komen rijden. Die opstaan, hun krantje drinken en koffie lezen, naar hun bureautje rijden, thuiskomen en wachten op hun maaltijd, bereidt door de huisslavin ofwel vrouwtje die uiteraard ook dood en doodnormaal oogt, maar stiekem al vele abortussen heeft laten plegen en vele cactussen heeft aangerand. Daarna doet zij even vlug de afwas, terwijl hij alvast het vrouwtje achterwaarts in het hol neukt. Vervolgens gooit hij met een soepele zwaai de tv aan en staart naar mannen die achter een bal aan hollen. De vrouw gaat alvast naar bed, nadat zij uiteraard nog een cactus voor het leven heeft getraumatiseerd.

 

Hier bevind ik mij dan eindelijk in mijn schuilkelder. Je zou het niet denken op het eerste gezicht aangezien deze schuilkelder verdacht veel lijkt op een huis, maar toch is het er stiekem eentje. Al mijn hoop gevestigd op intense, waardevolle rust. Weer een illusie armer. Echte rust kent een mens pas na zijn laatste ademhaling en dan nog valt dat enkel maar te hopen. Als je niets meer hoopt, blijft enkel die hoop nog over.

 

Nee, voor mijn doen valt het alleszins nog mee. Het huis kon instorten, mijn buren konden moordenaars zijn en er konden giftige slangen ronddwalen in plaats van spinnen. Dus alles wat me nu nog rest qua ellendigheid kan ik nog aardig consumeren. Ik eet al die geluidsoverlast gewoon op. Hap, slik en weg! Zoals deze avond. Na vele zenuwinzinkingen en kapot geslagen bezemstelen, besloot ik toch maar weer naar boven te klimmen en vriendelijk aan te kloppen bij de malle jongen van een buurman. Eentje van de velen wil ik daarbij vermelden, want ik bevind mij in een schuilkelder tezamen met nog een aantal menslieden.

 

Kennelijk kwam een herinnering naar boven in zijn vreemde hoofd, want zonder de deur open te doen, hoorde ik hem al aan de volumeknop draaien. Nog handiger zou zijn, dat hij al zonder gedoe kon bedenken dat zijn geluid misschien elk menselijk hoofd tot de hel kon brengen en dat hij uit zichzelf al na korte tijd kon bedenken om aan de knop te draaien.

Verder ben ik anoniem bedreigd door een onbekende buur, heeft een andere buur mij een vreselijk betoog ten gehore gebracht, een andere buur kwam werkelijk uit goede bedoelingen aan mijn deur om een praatje te maken, een andere buur zag ik aan voor een rare zwerver en de overige buren gaven mij een mes in plaats van een pincet om wat stukken hout uit mijn lijf te verwijderen. Oh ja, en nog een buur die mij eens bestek leende, een buur die mij eens koffie bracht, een buur die ook eens een deur weigerde open te doen, een buur die wiet in mijn gezicht blies, een andere gewoon wat nicotine en dat soort dingen.

 

Ja heus, ik ben verhuisd. Eindelijk uit de kont van mijn verwekkers gekropen. Is het niet wonderschoon? Dan is het zo vunzig dat het je oren uitkomt. En wat is ‘het’? Het is zoiets wat door je keel aanvoelt als diarree eerste klasse. Natuurlijk kon ik ook derde klasse zeggen, maar dat zou weer te ordinair worden. Ook ben ik geregeld van huisdier verwisseld. Niet omdat enkel ik een moeilijk mens ben, maar ook andere dieren dat kunnen zijn. Als resultaat dat ik nu een wit hamstertje bezit en een zwart witte poes. Waar zijn de sigaretten? De sigaretten mis ik nu zoals ik nu seks mis. Het is me toch wat. Ik ben nog lange niet, nog lange niet zat.

 

Mijn poes dus. Welke poes? Die poes! De hamster heb ik al enige tijd, maar mevrouw de poes is hier net een kleine week. Stinken, mauwen en verharen dat ze toch kan. Maar ze kan ook heel lieflijk vreemde mensen slaan en bekrabben. Zelfs mij, maar toen gedroeg ik mij ook ietwat vreemd, dan mag ze mij rustig op haar dooie gemak krabben. Toen ze klaar was, krabde (of krabte?) ik mezelf ook nog even lekker, zodat ik haar op een begripvolle manier kon wurgen. Verder zijn hier vele, vele, vele, vele, vele, vele en vele en natuurlijk vele spinnen. Met mijn spinnenfobie is dat nog een heel feest. Door al dat gegil van mij zijn vele buren overspannen geraakt en zijn zij gaan roken en sommige zelfs gaan blowen. Ik ben gewoon nog even door gegaan met drinken. Ik zeg maar zo, een mens kan alles verleren, maar drinken verleerd men nooit en te nimmer. Dat drinken zit zo strak ingebakken dat je zou wensen dat je dood zou zijn. En vervolgens zou je in den hemele vragen ‘waar is godverdomme mijn martini!’

 

 

Bbbbbbblllllllooooggggggg. Buh buh buh buh bloblobloblo gggggggggg blughhhhhhooooorrrddtttsssguuuup. Burp.

Jawel beste lezers, dat is het geluid van een blogger of schrijver of idioot met een schrijversblok in zijn keel. Een schrijver heeft zijn keel natuurlijk niet nodig om te schrijven, maar als de blokkade optreedt, dan gaat hij zelfs geluiden uitkramen uit pure wanhoop. Een schrijver zonder woorden is als een koe zonder melk, een koffie zonder caffeine en een hoer zonder klanten. Je kunt immers niets verdienen als je niet een goed boek kunt pijpen.

 

Nu kan ik zeer goed pijpen, maar het schrijven van mij schiet de laatste maanden – als het geen jaren zijn inmiddels – een beetje tekort. Met weemoed denk ik terug aan alle meesterwerken waar menig lezer een orgastische glimlach door kreeg of een enkele traan van intens geluk. Het voelt alsof ik extra duivelse, kannibalistische  chromosomen erbij heb gekregen die nu alle onschuldige, gezonde chromosomen aan het opvreten zijn. Niets blijft meer over behalve een verbitterde, hulpeloze debiel eerste klasse die bijna de bodem heeft bereikt van het schrijverschap.

 

Is alles dan al eens gezegd, geschreven, gedacht? Is er dan werkelijk niets echt nieuws meer of origineels? Iedereen lijkt elkaar na te papegaaien. Men teert maar op andermans mening of humor. Waar zijn toch die zogeheten unieke schepselen waar de dijen van paars worden door het schaterlachen? Menig uiterst getalenteerde blogger heeft zich al voor de trein geworpen door de stekker van het bloggen eruit te trekken. Of nog erger, de stekker van het schrijven in het algemeen. Het hoofd zei de nek vaarwel en de zin van het schrijven is verloren.

 

Wat overblijft zijn alle randfiguren die denken interessant of lachwekkend te zijn, terwijl ze uiterst tranentrekkend zijn. Daarnaast heb je nog de klagende bloggers – waaronder ik, zo op zijn tijd – die klagen over politiek, televisie, sport, hun vrouw en nog meer van zulks. Dan denk ik altijd maar op zo een heel gezonde manier: ‘val toch kapot, als alles beklagenswaardig is, verhang jezelf dan maar. Dan hoef je nergens meer over te klagen, tenzij de hel of hemel of wat dan ook je niet bevalt.’

Daarnaast heb je nog de freakshows met depressie, eetstoornissen, gespleten persoonlijkheden, verbroken relaties, autisme of andere fratsen die hun tranendal op slaapverwekkende wijze met anderen willen delen. Dan heb je nog de bloggers zonder leven die een miljoen woorden en plaatjes en gedichtjes neerkalken en bij elke reactie en lezer weer een erectie of natte poes voelen opkomen. Dan heb je nog de seksueel gefrustreerde bloggers die hun verzameling porno met de wereld willen delen, zodat ze gezamenlijk kunnen masturberen. Ja, je moet toch iets als je niet kunt schrijven.

 

Ik ben waarschijnlijk een blogger die overal wel in zou kunnen passen, ware het niet dat mijn woordenbrei van tijd tot tijd wil wisselen waardoor het onmogelijk is mij ergens in te plaatsen. Maar ik had het niet over die hele hokkerij, maar over de zin van het schrijven. Schrijvers beweren in eerste instantie dat zij schrijven om het schrijven zelf. Omdat het o zo plezant is. Totdat men op wonderbaarlijke wijze gaat verdienen aan het schrijven. Dan durft men toe te geven dat schrijven helemaal niet altijd zo plezant is, omdat er dead Lines komen, verplichte onderwerpen, een maximum aan woorden, een chronologische volgorde wordt gevraagd of manier van schrijven. Dus om het nog een beetje plezant te houden, kan men gaan bloggen en misschien zo af en toe hopen dat men ontdekt wordt, zodat degene wel op een plezante manier mag blijven schrijven, zo zonder regels en heel gelukkig  wordend en die dingen.

 

Bbbbbbblllllllooooggggggg. Buh buh buh buh bloblobloblo gggggggggg blughhhhhhooooorrrddtttsssguuuup. Burp.

Dat was ik met een schrijversblok. De zin van het schrijven is de zinloosheid van het leven omarmen en dus ook de zinloosheid van het schrijven accepteren. Gewoon even denken ‘fuck it, ik heb geen zin meer erin. Ik ga me eens gek masturberen, want het hele schrijven is eigenlijk gewoon passé!’. En waarom masturberen? Omdat dat nog altijd beter is dan op jacht gaan naar de eerste de beste wandelende soaverzameling. Ook is het beter dan seks hebben met de eerste zot die je tegenkomt en vervolgens gaan kotsen tot het dondert, omdat de seks smaakte naar bedorven melk met een laag schimmel. En mocht je dat hele gepriegel met je geslachtsorgaan een keer beu zijn, dan kun je altijd nog gaan schrijven over je schrijversblok.

 

 

 

Weer een bombardement aan verjaardagen in mijn hyves box. Waarom heb ik hyves? Waarom hebben zo weinig mensen humor? Vragen, altijd maar weer die vragen die nergens toe leiden. Toen viel mijn blik op een oude vriend, een verloren vriend, een geweldige vriend die onlangs 27 zou zijn geworden, als hij nog geleefd had. En ineens kunnen alle verjaardagen me gestolen worden.

 

Wat is het nut van een verjaardag. Het is een dag als geen andere. Zomaar een willekeurige dag, zomaar 24 uren die je weer te besteden hebt waarvan elk uur de laatste kan zijn. Elke dag kan je laatste zijn, dus waarom zou je juist die ene dag van geboorte vieren? Zoveel jaar geleden ben je uit een riool getrokken door iemand die zijn geld verdiend ermee. Je zult maar je handen dagelijks vol hebben aan placenta’s, kutten en allerlei vunzigheid wat erbij komt kijken. Daar moet je pas heel krankzinnig voor zijn. Zo zijn tandartsen sadisten en zo zijn verkopers aasgieren.

 

En gebak. Wat heeft gebak met een willekeurige dag te maken? En slingers? En cadeau’s? Hier, een cadeau, want je leeft nog! En bezoek wat je buiten je verjaardag om zelden nog ziet? En drank? Hier, drank, want je lever leeft ook nog! Hier, een klerenhanger. Mocht je vrouw toevallig zwanger raken, kun je hem er daarmee aborteren!

Nee, verjaardagen zijn grote onzin. De on van de zin en de zin van de on. Wanneer ik jarig ben, stap ik uit bed en ren ik naar de wc om eens flink te kokhalzen. Ik grijp vervolgens een klerenhanger, maar besef nog net op tijd dat ik niet zwanger ben, maar gewoon jarig ben. Ik blijf elk jaar jarig zijn tot de dood erop volgt. Dan is er ineens geen gebak, geen slingers, geen drank. Dan is er nog slechts de herinnering waardoor er niets meer te vieren valt, want de herinnering slaat onze stemming dood.

 

Jarig zijn. Een jaar verloren. Een jaar sneller bij de dood. De herinnering aan een vaginale slachting. Het besef van het aftakelen. De confrontatie met het sterfelijk zijn. We vieren dat er nog aan ons wordt gedacht, omdat we nog in leven zijn. Nog even geen angst dat we elk moment weg kunnen zijn en we elk jaar na sterven steeds meer in de vergetelheid raken. Even er niet bij stilstaan dat we van niets naar alles en uiteindelijk weer naar niets veranderen. Even niet denken aan de hele zinloosheid van het bestaan. Gewoon even niet.

Geklop, gevolgd door een openslaande deur: ‘Shit, wil je even..’ NEE KEES! NU EVEN NIET!

Vroeger zei mijn vriend wel eens, of welk ander stuk ongedierte er ook tussen mijn pootjes zat, ‘Shit, ik heb net een kabouter gebeft en dat wil wat zeggen.’ Als mensen hun zinnen niet meer gaan afmaken, dan kun je wachten op wat komen gaat. Iets anders dan dat zit er immers niet op. ‘Met af en toe een struik kan ik nog wel leven, maar een hele kabouter gaat er toch echt niet meer in. Of je gaat dat bos eens veranderen in een grasveld of een droge vlakte voor mijn part, of je zult een ander moeraslikker moeten zoeken.’

 

Soms zijn we zo een lange tijd vrijgezel geweest, dat we vergeten dat we de tuin weer eens onkruidvrij moeten maken. Soms zie je het ook niet aankomen dat er een rioolrat je riool elk moment wil bespringen. En soms hebben we het gewoon zo druk dat we even niet meer stil staan bij onze zure pruim. Dat is een voordeel van vrijgezel zijn. Je hoeft er niet meer zo nauw op te letten. Een eekhoorn hier, een kabouter daar, een schaamluiscircus verderop, iedereen is welkom als er geen rekening meer hoeft worden gehouden met de rioolrat.

 

Maar dat is nog niet alles. Wat dacht je van douchen? Even gewoon een paar dagen, wat zeg ik, een paar weken niet! Heerlijk die extra tijd wat het je bespaart en die gifgasvallen om je heen ter bescherming dat er rioolratten op je afkomen. De figuurlijke dan wel, de letterlijke rioolratten zullen uiteraard op de stank afkomen omdat ze jouw riool voor een echt riool gaan aanzien. Voor je het weet, voel je allemaal ratten via je baarmoeder omhoog kruipen en via je mond er weer uitgaan. Ook hoef je de uitlaatgassen uit je kont niet meer te beheersen. Loslaten dat orgasme van zure lucht!

 

Voedsel met knoflook hoeven ook niet meer vermeden te worden. Gooi  nog even wat extra knoflook op die shoarma, want bomen mogen weer neervallen door de lucht uit je mond! Je hoeft jezelf niet meer te martelen in de sportschool, laat maar hangen die extra vetkwabben. Laat die verfpot maar staan, uren voor de spiegel staan is niet meer nodig. Gooi dat gordijn maar om je heen, leuke kleding is overbodig.

Stop je vingers maar weer in je neus, want je mag weer volop uit je neus dineren. Jeuk aan je kont? Hop! Geef hem maar een flinke krabbeurt! Wil je even op vakantie? Ga, je hoeft toch niemand te missen.  Even de hoer uithangen? Leef je uit, er zit geen betonblok meer aan je been.  Mensen die je willen koppelen, moet je gewoon neerhoeken. Al die walgelijke internetdatingreclames kun je weer fijn negeren, want in die hel hoef je je niet meer te begeven. Geen speeddaten, maar speedleven, want je hebt weer enorme vrijheid en tijd extra.

 

Hier lig ik dan, rustig alleen in bed. Starend naar het plafond, denkend over van alles en nog wat. En terwijl al die dingen mijn hoofd passeren, bekruipt mij een vreselijk jeukend gevoel. Wat is dit..nee..nee..ga weg..ga weg verdomme! Mijn hoofd uit! Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee! Naargeestige beelden in mijn hoofd. Iemand die naast me ligt, een arm om me heen slaat, me opwarmt, als het koud is, mij zijn jas leent, die samen met me onder de douche staat, die me optilt en op bed gooit, die samen met me op het strand wandelt, iemand die samen met mij dronken wordt, samen met mij wakker wordt, mij streelt over m’n arm, door mijn haren woelt, die me draagt als ik te moe ben, die mijn tranen wegveegt als ik treurig ben, die lacht wanneer hij me ziet, luistert naar wat ik ook zeg, die mijn hart laat overslaan als hij me zoent, iemand die van me houdt, gewoon om wie ik ben. Iemand die bij me blijft, wat er ook gebeurt.

 

Ik word wakker en daar ligt hij. Mooi wanneer hij wakker is, maar nog mooier wanneer hij slaapt. Mijn geluk gegoten in een oogverblindende menselijke schoonheid van binnen en van buiten. Wat minder knoflook, weer wat langer voor de spiegel staan, wat uurtjes meer sporten in de sportschool en geen kabouters meer. Wat kan mij dat nog schelen als ik dit prachtige wezen ervoor terug heb. Hij wordt wakker en kijkt me liefdevol aan. Ogen die zeggen dat ze gelukkig zijn met mij. Ik wil hem aanraken, maar mijn hand gaat door hem heen, hij verdwijnt in het niets. Ik voel dat hij er is, maar hij heeft mij nog niet gevonden. Dood lig ik hier in mijn kist, totdat hij mij wakker kust en zijn ogen zeggen dat hij gelukkig is.

 

 

Neem mijn liefde, neem mijn haat

Neem mijn alles, voordat je mij verlaat

Zo gaan die dingen, ook al zeg je het niet

Je hoeft niets meer te zeggen, je ogen zeggen alles

 

Hoe mooi is het leven als je alles vergeet

Hoe donkerder wordt het als je alles onthoudt

Leven in het hier en nu is een droom

Een nachtmerrie wacht op je als je wakker wordt

Verleden en de vrees voor de toekomst is altijd dichtbij

Valt je aan wanneer je er niet op zit te wachten

 

Gelukkig of niet, valt er te kiezen

Of is het ook voldoende om tevreden te zijn

Misschien wil je teveel van wat er niet is

Of wil je te weinig van wat niet goed voor je is

Misschien wil je wel helemaal niets

En weiger ik je het niets te geven

Maar het gevoel blijft bij je

 

Wees niet bang voor keuzes

Maak ze niet zolang ze er nog niet zijn

En wees niet bang voor morgen

Want morgen is vandaag, en vandaag is nu

Nu mag je zeggen en doen wat je wilt

Want nu is het tijd om te leven

Het is tijd om verder te gaan

 

Geloof je eigen woorden, wat anderen je ook zeggen

Leer van de maskers om je heen en ontdek je eigen

Adem met je masker, leef met je ziel

Laat je verstikken door de rest, kom weer tot leven

Val neer en sta weer op, sterf en begin een nieuw hoofdstuk

Laat de langdradige inleiding achter je en begin te lezen

Vergeet dat er een einde komt en vertrouw op je verstand

Zet je masker op, maar vergeet hem niet ooit weer af te zetten

 

Bouw je muren, verhard je ogen

Omzeil ellende, vergeet pijn

Vergeet de dagen dat je huilde

En hoop dat de tranen  overgaan

Vlucht voor het onweer, want je bent te mooi om geraakt te worden

Ren naar de zon, waar ik op je wacht

Je blijft misschien dwalen in het niets

Maar voor mij is misschien alles

 

Kun je misschien nog hopen, misschien nog durven

Misschien nog denken aan alle illusies waar je niet meer in gelooft

Ook al zie je het niet, voel je het niet, hoor je het niet

Dat betekent nog niet dat het verdwenen is

Of nog nooit voor je heeft gestaan of in je is geweest

 

Neem mijn liefde, neem mijn haat

Neem mijn alles voordat je mij verlaat

Misschien wil je wel helemaal niets

En weiger ik je het niets te geven

Maar ik blijf bij je

 

Een simpele weddenschap met een vriendin. Pluk zeven dates en verspreid ze over één avond. M’n vriendin zou ze voor me uitzoeken en ze willekeurig op bepaalde tijdstippen van een avond indelen. Waarom? Omdat het gewoon kan. Soms moet je niet nadenken, maar gewoon op je impulsen ingaan. Mocht het me lukken om ze alle zeven weg te poeieren, zou die vriendin alle overige drankjes van de avond die ons nog restte te betalen. Wie dan nog zou weigeren, zou op zijn minst op zijn sterfbed moeten liggen.

 

Natuurlijk kon het niet anders of Cecile had een heel gesticht bij elkaar gesprokkeld. De eerste was zo vrouwfobisch dat hij een paar stappen zette, meerdere zweetlozingen liet en vervolgens weer naar buiten sprintte. Nummer twee leek me een metal type, omdat hij veel weg had van een menselijke spijkerbed. Toen ik een nummer van Beyonce begon mee te zingen, zuchtte hij eens diep en liep toen naar buiten. De derde bleek een vegetariër te zijn. Ik bestelde wat bitterballen en vertelde hem dat niets zo lekker was als een heerlijk stuk dood beest. Dat vond hij helaas niet zo erg. Iedereen mocht zijn eigen mening hebben vond hij.

 

Mensen met een eigen mening zijn niet zo storend. Mensen die vinden dat mensen een mening mogen hebben, zijn veel vervelender. Meninkje hier, meninkje daar. De tijd begon te tikken. De volgende kon elk moment binnen lopen, dus moest ik wat anders verzinnen. ‘En als het beestje te groot is om helemaal in mijn maag te krijgen, dan gebruik ik het resterende vlees om onder te slapen.’ En daar vloog nummer drie. Nog geen vijf minuten later kwam de volgende zot aangewandeld. Deze droeg zijn vlees zelf bij zich. Ik vroeg hem of hij misschien wat zachter kon lopen, omdat de grond anders nog eens uit ellende onder zijn voeten zou verdwijnen. En zo verdween ook dat varkentje.

 

Ik liep naar de bar waar Cecile als toeschouwer zat en vroeg: ‘is that all you’ve got biatch?!’. Waarna zij zei: ‘you wait and see waus!’. Natuurlijk zeiden we dit niet zo, maar ik moet rekening houden met mijn chickie’s en ho’s en ander ongedierte wat dit eventueel heel misschien zou kunnen lezen. Na mijn glas weer te hebben gevuld ging ik weer naar de slachtbank of zal ik zeggen ‘slachttafel’. Een slachtbank zie je minder snel in een kroeg.

Nummer vijf was aan de beurt. Duidelijk een jehova. Een simpele Baäl  imitatie verjoeg hem al. Ik keek Cecile grijnzend aan. Nog maar twee te gaan. De overwinning lag bijna voor het oprapen. De zesde volgde. Hij oogde angstaanjagend normaal. Het woord ‘normaal’ is heel beangstigend, want de meest normaal ogende mensen bezitten de meest nare dingen van binnen. En jawel, de vragen over werk, hobby’s, oma’s, vakantie, wat zoek je in een man, toekomstbeeld, favoriete eten en favoriete holbewoner rolden uit zijn lege hoofd. Ik dacht even na en vroeg toen: ‘Hou de pedo’s van het schoolplein. Maak een hoerenstraat met enkel kinderen achter de ramen. Wat vindt jij daar nu van?’ De normale man was uit zijn veilige cocon geschrokken en nam ook de benen.

 

De finale. De lang verwachtte finale. Het hoogtepunt van de avond. De crème de la crème. De kers op de taart. De slagroom op de appeltaart. De eikel in de boom. De klerenhanger in de hang. Het mos in de mosterd. Kortom, de bel in het oor.

De deur ging open en ik stikte bijna in mijn drankje. Het was het meest oogverblindende wezen dat ik ooit gezien heb. De uitstraling wat menig poesje laat verdrinken in haar eigen melk. Wat menig vrouw laat transformeren in een wilde stalker. Wat menig nachtmerrie laat veranderen in een suikerzoete droom. Wat menig koningin bij haar angel doet laat vallen. Hij keek me aan en ik wist meteen dat hij me gestoken had op mijn zwakste plek.

 

Maar toen ging zijn hellepoort open. ‘Sinds wanneer mogen peuters alcohol drinken? Waar is je oppas klein meisje? Wil je niet liever een breezer? Dan mag je me daarna geheel vrijblijvend pijpen.’ Ik keek alsof ik satan in een mooi jasje gehuld voor me zag zitten. Wat was dit voor eerste klas hagedis? ‘Ik mag alcohol drinken sinds jouw  vader mij dronken heeft gevoerd en ik hem zijn seksuele frustratie op mij liet botvieren. Kennelijk is je moeder nog steeds frigide sinds de traumatische gebeurtenis van jouw geboorte.’ Hij lachte naar me en ik smolt als een klein kinderijsje met gekleurde spikkels. ‘Mijn vader is dood, dus ik vind het heel bewonderenswaardig dat jij je kunt laten neuken door een lijk.’

 

Ik keek hem een paar secondes langer aan en toverde iets op mijn gezicht wat leek op een glimlach. ‘Als jouw vader dood is, dan ben ik Godzilla.’ Hij vroeg uiteraard hoe ik wist dat zijn vader nog leefde. ‘Je woorden kunnen een heel  leven liegen, maar je ogen zijn geboren verliezers.’ Als je dan toch een cliché verzint, dan kan die het beste uit je eigen mouw geschud zijn. ‘Oh, dus daarom kijk je mensen zo weinig aan? Je wilt niet zien wat voor ellende er onder de mooie woorden schuilen?’ ‘Waar heb je het over? Ik kijk je toch nu aan?’ ‘Jep, en wat zie je klein meisje?’ Ik keek, keek weer weg, keek, weer weg, keek, weer weg, keek…

Totdat Cecile mij uit mijn lijden verloste. Haar ogen keken intens gelukkig en ik wist dat ik verloren had. De tijd was om. Ze zwaaide en liet me zitten met de laatste man. ‘Maak je niet druk, Cecile had me op de hoogte gesteld van de weddenschap, dus ik zal nu weer lief voor je zijn.’ Ik had het kunnen verwachten. Vrienden zijn leuke bulldogs, maar vriendinnen zijn bloeddorstige haaien. ‘En, weet je al wat je ziet?’ ‘Natuurlijk weet ik dat. Je bent een klootzak’, zei ik met een lach. ‘Je kunt heel wat ellende in woorden gooien en daarom vind ik je zo’n mooie verliezer.’ Een beeldschoon compliment van hem waar ik nog aan toevoegde:  ‘De mooiste verliezers, dat zijn wij.’